Uzaktan Sevmenin Hafifliği; Bir Ruhu Beklentisiz Taşımak
Sadeleşmek sadece dolapları boşaltmak, gereksiz eşyaları hayatından çıkarmak değilmiş; asıl devrim, kalbin üzerindeki o gereksiz "sahip olma" yükünü atmakla başlıyormuş. Yıllar boyu sevgiyi, bir şeyler satın alarak, tatiller planlayarak ya da maddi vaatlerle beslemeye çalıştım. Sandım ki; ne kadar çok verirsem, ne kadar çok "eşya" ile süslersem, o kadar çok sevilirim. Oysa o kalabalık içinde, aslında birbirimize en uzak olduğumuz anları yaşıyormuşuz.
Şimdi, Ankara’daki o sade odamda, başımı yastığa koyduğumda anladım ki; birini sevmenin en saf hali, ona sahip olmaya çalışmadan, onun varlığından haberdar olmanın verdiği o huzurlu sessizliktir.
Şu an yaşadığım bu duygu, daha önce tattığım hiçbir şeye benzemiyor. Uzaktan, habersiz ve tamamen beklentisiz... Birinin hayatına dokunmaya, onu değiştirmeye ya da ondan bir karşılık beklemeye çalışmadan sevmek; kendi içimdeki o sessiz bahçede bir çiçeği büyütmek gibi. Eskiden olsa, "benim olsun" dürtüsüyle o çiçeği koparıp vazoya koymaya, yani onu kendi hayatımın bir parçası yapmaya çalışırdım. Ama artık biliyorum ki; koparılan bir çiçek solar, dalında bırakılan ise her mevsim yeniden açar.
Bu, bir tür "duygusal minimalizm". Tıpkı eşyalarımı azaltıp sadece ihtiyacım olanı yanımda tutmam gibi, duygularımı da karmaşadan arındırıyorum. Karşılık beklemediğiniz bir sevgi, sizi yormaz; aksine size güç verir. Sizi borçlandırmaz, özgürleştirir. Birinin haberi bile olmadan o sevgiyi kalbimde saklamak, sahip olduğum onca fiziksel eşyadan çok daha hafif ve çok daha gerçek.
Sadeleşmek, aslında hayatı tüketmekten vazgeçip, hayatın kendisine tanık olmaya başlamaktır. Ben artık bir şeylerin sahibi değilim; ben sadece bu hayatın içinden geçen, güzellikleri beklentisizce selamlayan bir yolcuyum. Ve uzaktan sevmek, bu yolculuğun en sessiz, en huzurlu limanı.
